پير مرد چشاشو وا كرد بي هوا ، وقت عاشقي رسيده
نمازش رو زود مي خونه دير نشه ، رنگ شب یه کم پريده
پارچه سفيد برفُ رو زمين از تو خونه ديد مي زنه
اشك شوقي مي شينه توي چشاشُ ... ميگه « وقت رفتنه »
*
پاروشو از يه گوشه وَر مي داره ، مثه دوش فنگ جووني
سرشو بالا مي گيره مثه مرد ، با يه لبخند خزوني
مي زنه به كوچه هاي شهر بد ، شهر ما ، شهر تباهي
داد و غوغا مي كنه پارويي ام ... ميشه محتاج نگاهي
*
تاغروب پارو به برفا مي زنه ، با تموم تار و پودش
خنده رو ميشه ببيني تو نگاش ، حتي اعماق وجودش
عرق رو پيشوني نوبره ! نه ؟... تازه تو برف و زمستون !!...
عرق يه پيرمرد بي رمق ، كه زلاله مثه بارون
*
توي فكرش حساباشو جور ميكرد : بدهي ، سفته ، اجاره
اگه تَه ش چيزي بمونه ، واسه شام ، دوتا نون بگيره آره !
آخر قصه رو مي خوام بخونم ، آخر قصه پارو...
رفتگر ، صبح خروسخون ، توی برف ... ديد كه گير مي كنه جارو...
ترانه ، برگرفته از کتاب شعر «تورخالی » ــ انتشارات شانی ـ سال ۸۷
ترانه خلوت از کارهاییه که سال ۸۵ سرودم و در کتابم ( تور خالی ) هم موجوده . بعد از کسب مجوز از وزارت محترم ارشاد ، صدای زیبای بهمن نوبهاری و ملودی دلنشین امیرعباس حسن زاده با ترانه یکی شد و به امید خدا و به احترام ماه محرم ، تا پایان سال در قالب آلبومی به نام دلخوشی به حافظه ترانه کشور ملحق خواهد شد.
« خلوت »
یاد روزایی که رفته منو آروم نمی ذاره
دلم از همه گرفته ، حالمو هیچکی نداره
همه دلخوشیم تو بودی ، تو همه دار و ندارم
حالا نیستی که ببینی ... آره !... بی تو کم میارم !!
چه روزایی با تو بودم ... چه شبایی بی تو مُردم
وقتی دردی بود تو قلبت ... واسه تو غصه می خوردم
تو ندیدی گریه ها مو ... تو نفهمیدی چشامو
تو نخواستی وقت آواز بشنوی بغض صدامو
*
خط رو باورم کشیدم وقتی داشتنت یه خوابه
وقتی حتی توی رویا ... تو رودیدن یه سرابه
رفتی اما اشک چشمام مونده روی قلب گیتار
روی عکس تو نوشتم ... عشق من « خدا نگهدار »
چه روزایی تو نبودی ... من می مردم و می مردم
این گناه خود من بود ... که دلو به تو سپردم
تو ندیدی گریه ها مو ... تو نفهمیدی چشامو
تو نخواستی وقت آواز بشنوی بغض صدامو
